دوم : ايجاب ، چون « راهنتُك هذا على الدينِ الفلانى » يعنى گرو كردم اين عين را پيش تو به جهت فلان دَيْن . سوم : قبول ، چون « قبلتُ » و آنچه دلالت كند برآن . و مىبايد كه [ 1 ] قبول بعد از ايجاب بىفاصله واقع شود . چهارم آنكه : ايجاب و قبول را به لفظ [ 2 ] بگويند با قدرت [ 3 ] و با عاجز بودن اشارت و كتابت نيز جايز است . و به‌غير عربى و به غير صيغهء ماضى نيز جايز است . پنجم : قبض كردن گرو ، و در قبض كردن اذن گروكننده شرط [ 4 ] است ، پس اگر پيش از قبض گروكننده بميرد يا ديوانه شود يا رجوع در اذن قبض نمايد گرو باطل مىشود . و بعضى از مجتهدين قبض را شرط نمىدانند . [ 5 ] « 1 » و استدامت قبض شرط نيست ، پس اگر بعد از قبض گروكننده در آن تصرّف كند گرو باطل نمىشود . ششم : حاضر بودن گروگيرنده در قبض [ 6 ] ؛ پس اگر در غيبت او گرو كنند تا آنكه گروگيرنده يا وكيل او حاضر نشود و قبض نكند صحيح نيست . هفتم آنكه [ 7 ] : گرو عينى باشد كه ممكن باشد قبض آن و صحيح باشد مالك شدن آن و جايز باشد فروختن آن ، پس گرو كردن دين و منفعت چون سُكناى خانه و خدمت غلام و گرو كردن ملك غير بىاذن صاحبش و گرو كردن شراب و خوك و اگرچه يهود

--> [ 1 ] - على الاحوط . ( تويسركانى ) [ 2 ] به معاطات نيز صحيح است . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 3 ] على الاحوط . ( تويسركانى ) [ 4 ] اشتراط اذن در قبض احوط است . ( تويسركانى ) [ 5 ] اظهر اشتراط است . ( نخجوانى ) [ 6 ] اين شرط در منقول صحيح است و در غير منقول مشكل است . ( تويسركانى ) * اين شرط راجع به شرط پنجم است . ( دهكردى ، يزدى ) [ 7 ] اعتبار اين شرط هفتم احوط است . ( تويسركانى ) ( 1 ) ابن ادريس ، سرائر 2 : 417 . علّامهء حلّى ، قواعد 2 : 116 . شيخ طوسى ، خلاف 3 : 223 مسألهء 5 . فخر المحقّقين ، ايضاح 2 : 25 .